Powrót do strony głównej. Rehabilitacja ,terapia - czyli co robimy.


Karolina od pierwszego roku życia objęta jest opieką rehabilitacyjną i terapeutyczną.Najpierw były to zajęcia w Ośrodku Wczesnej Interwencji i praca w domu.
Od czwartego do dziesiątego roku życia uczęszczała na zajęcia do Przedszkola Specjalnego ,gdzie równiez była objeta kompleksową opieką rehabilitacyjną ,psychologiczną ,logopedyczną.
Po przedszkolu ćwiczyłyśmy w domu pod okiem fachofców.

W chwili obecnej Karolcia na pięć godzin dziennie chodzi do Ośrodka gdzie spełnia obowiązek szkolny.

Po szkole nadal ćwiczymy ,masujemy...
No czasem też leniuchujemy :)












Metoda Knilla.

Christopher Knill – twórca programu Aktywności, jest pracownikiem Norweskiego Instytutu; pracuje z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi z ciężkimi zaburzeniami w rozwoju ruchowym, poznawczym i społecznym. Programy aktywności noszą tytuły: „Świadomość ciała”; „Kontakt i Komunikacja” . Programy te obecnie są realizowane w około 7 krajach.

Metoda Knilla to próba wykorzystania osiągnięć psychologii rozwojowej do pracy z tymi wszystkimi, którzy niezależnie od wieku i przyczyny zaburzeń nie nawiązują kontaktu z najbliższym otoczeniem. Tkwią w milczącym świecie stereotypów. Są dalecy, ale nadal wrażliwi na nasze komunikaty, podatni na zranienie i odrzucenie. Bronią swoich granic, ale czekają na pomoc.

do góry




Metoda Sherbourne.

Weronika Sherbourne w latach 60 opracowała metodę pod nazwą „Ruch Rozwijający”. Korzeni metody należy szukać u R.Labama – twórcy gimnastyki ekspresyjnej, a także w doświadczeniach samej autorki. Celem metody jest wspomaganie prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w metodzie zajmuje wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch, jako czynnik wspomagania.

Proponowany terapeutyczny system ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego dzieciństwa z tzw.baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości fizycznej i emocjonalnej. Jest to zdaniem W.Sherbourne naturalna potrzeba dziecka do zaspakajania tych potrzeb, poprzez kontakt z osobami dorosłymi. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w kontekście z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności.

Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.

Metodę W.Sherbourne traktuje się często jako formę niewerbalnego treningu interpersonalnego. Zajęcia odbywają się indywidualnie bądź grupowo i trwają ok.30 minut. Partnerami dziecka bywają często ich rodzice. Dzieci nie są jednak przymuszane do uczestnictwa w zajęciach.

W metodzie wyróżnia się cztery grupy ćwiczeń:

· ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała

· ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie

· ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerami grupy

· ćwiczenia twórcze.

Metoda W.Sherbourne zalecana jest dzieciom o zaburzonym schemacie ciała. W proponowanych ćwiczeniach dochodzi do integracji własnego ciała i jego poznania (ważne tu jest wyczucie centralnej części ciała tj.brzucha i tułowia). Poczucie wzajemnej bliskości ćwiczących partnerów, ułatwia akceptację niedoskonałej cielesności dziecka. Ćwiczenia dają poczucie bezpieczeństwa oraz zaufania do siebie i do innych. Wykonywane w grupie, budują więzi grupowe i interpersonalne.

Zajęcia metodą W.Sherbourne stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile odprężenia, są czynnikiem w rozładowaniu napięć i tym samym obniżają spastyczność.



do góry




Metoda Domana.

Metoda ta jest kontynuacją metody Faya. Powstała w wyniku działalności fizjoterapeuty Glena Domana. W 1976 roku założył on Instytut Faya w Filadelfii (tzw.Instytut Budowania Ludzkich Możliwości).

W metodzie tej wychodzi się z założenia, iż na drodze rozwoju zdrowego dziecka pojawia się sześć najważniejszych obszarów, służących do pełnego funkcjonowania istoty ludzkiej. Są nimi: wzrok, słuch, dotyk, ruch, mowa oraz sprawność rąk.

W metodzie Domana przyjmuje się wczesne usprawnianie dzieci. Ma ono doprowadzić do tego, by nieuszkodzona część mózgu, przyjęła zadania jego uszkodzonej części. Na pierwszy plan wysuwa się tu koncepcję inteligencji. Zaznacza się przy tym, że mózg rośnie i wtedy doskonale się rozwija, gdy poza jego indywidualnymi możliwościami maksymalnie zapewnia mu się ze strony otoczenia wszystkie możliwości dla rozwoju ruchu, mowy, zdolności manualnych.

Metoda Domana wyróżnia cztery bloki rowojowe, w ramach których dokonuje się usprawnienie. Wymienia się zatem:

Blok rozwoju fizjologicznego, w zakresie którego proponowane jest spożywanie dużej ilości witamin.

Blok rozwoju intelektualnego zmierzający do ciągłego doskonalenia intelektu, dzięki przekazowi „bitów inteligencji”.
Blok rozwoju społecznego przygotowujący do życia w społeczeństwie poprzez podanie zasad i norm współżycia społecznego i troskę o rozwój emocjonalny.
Blok rozwoju fizycznego zakładający osiąganie doskonałości fizycznej za pomocą pełzania, raczkowania, poprawnego chodzenia, ćwiczeń gimnastycznych.
Usprawnianie metodą Domana stanowi zatem bodźcowanie mózgu odpowiednimi sygnałami. Dzięki np.wielosensorycznej stymulacji następuje rozwój poszczególnych zmysłów: dotyku, smaku, wzroku, słuchu.

do góry



METODA FAY`A - DOMANA - DELACATO

Program usprawniania obejmuje równoprawne kształtowanie rozwoju motorycznego ciała, mowy, zręczności ręki, wzroku, słuchu i dotyku. Pacjent na początku jest testowany na podstawie Profilu Rozwojowego i zależnie od etapu rozwojowego na jakim się znajduje, wszechstronnie usprawniany przez bodźcowanie mózgu takimi sygnałami, jakie powinien on otrzymywać przy normalnym rozwoju.

Podstawowe działania stosowane w metodzie:
1. Dostarczanie pojedynczych informacji w celu ich zmagazynowania w mózgu. W zależności
od etapu rozwojowego mogą to być proste wrażenia zmysłowe jak również pojedyncze fakty z zakresu
wiedzy encyklopedycznej.
2. Uzyskanie natychmiastowej odpowiedzi w mózgu na dostarczoną informacje, od
prostej reakcji źrenicznej na światło latarki do np. podania nazwy pokazywanego przedmiotu.
3. Programowanie mózgu. Bierne prowadzenie ruchów głowy i kończyn wg ściśle
fizjologicznego schematu pełzania.
4. Wykorzystanie wcześniejszego zaprogramowania mózgu, np. układanie dziecka na płaskiej,
gładkiej powierzchni na brzuchu zachęca do samodzielnego pełzania.
5. Zapewnienie korzystnych, fizjologicznych warunków funkcjonowania mózgu. Dieta
ograniczająca płyny, sól i cukier, stosowanie powietrza o zwiększonej zawartości dwutlenku
węgla do bodźcowego pobudzania oddychania i zwiększania przepływu krwi w naczyniach
krwionośnych mózgu.

Rehabilitację prowadzą sami rodzice w domu po przeszkoleniu w ośrodkach propagujących tą metodę i po uzyskaniu z tego ośrodka programu usprawniania, indywidualnego dla każdego dziecka i zależnego od etapu rozwojowego na jakim się ono znajduje.

do góry




Metoda SI



Metoda sensory integration Inną kompleksową metodą rehabilitacyjną jest metoda nazywana SI (z ang. sensory integration), czyli integracja sensoryczna. Została opracowana przez psychologa Jean Ayres, która prowadziła prace badawcze i leczyła osoby ze schorzeniami neurologicznymi w Instytucie Badań Mózgu Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Metoda ta polega na integracji czynności zmysłów z właściwą reakcją ruchową. Jest to możliwe dzięki procesom dokonujących się w mózgu każdego człowieka, polegającym na odbieraniu, rozpoznawaniu, przetwarzaniu, odpowiednim interpretowaniu już posiadanych informacji, które mózg czerpie ze zmysłów, a następnie odpowiada właściwą reakcją ruchową. Dzięki wieloletniej praktyce i doświadczeniu J. Ayres opracowała sposoby oraz zasady rehabilitacji przeznaczonej dla dzieci z dysfunkcjami psychoruchowymi. Od roku 1980 stosowany jest test południowokalifornijski (Test-SCSIT), który określa bardzo dokładnie rodzaj zaburzenia ruchu oraz czucia. Na podstawie przeprowadzonych badań i wyników testu opracowuje się dokładne wskazówki terapeutyczne dla każdego dziecka. Rehabilitacja, zależnie od potrzeb, obejmuje stymulację poszczególnych zmysłów np. motoryki dużej, motoryki małej, percepcji, koordynacji wzrokowo-ruchowej itp. Głównymi kierunkami w rehabilitacji są procesy hamowania, eliminowania lub ograniczania drogą stymulacji negatywnych bodźców, które występują przy nadwrażliwości układu zmysłów np. nadpobudliwości ruchowej, trudnościach w koncentracji uwagi, oraz dostarczaniu bardzo silnych, różnorodnych bodźców przy niedostatecznej wrażliwości układu zmysłów np.; zaburzeniach ruchowych, percepcji i koordynacji.

Jean Ayres w swojej metodzie rehabilitacyjnej skupiła uwagę nie tylko na sposobach postępowania z dzieckiem, u którego występują zaburzenia układu nerwowego, ale również na zaburzeniach emocjonalnych, wynikających z nieustannego poczucia niepewności. Uważa, że neurologiczne zaburzenia są dostatecznym upośledzeniem, ale na szczycie tych zaburzeń dziecko zwykle ma dodatkowe upośledzenie, którym jest negatywne samowyobrażenie. Istnieją trzy przyczyny negatywnego samowyobrażenia: to, w jaki sposób funkcjonuje układ nerwowy, poczucie frustracji i niewystarczalności, które pojawia się wtedy gdy dziecko nie potrafi wykonać dobrze czegoś oraz gdy inni ludzie negatywnie reagują na to, co dziecko zrobiło .

Stymulacja dziecka polega na dostarczaniu odpowiednich bodźców poszczególnym zmysłom najczęściej podczas zabawy lub wykonywania określonego zadania. W rehabilitacji biorą udział przede wszystkim rodzice, którzy otrzymują od terapeuty wskazówki i zalecenia dotyczące zasad postępowania z ich dzieckiem. Jednak rodzice bez fachowej pomocy specjalistów i wykorzystania odpowiedniego sprzętu rehabilitacyjnego nie są w stanie samodzielnie pomóc swojemu dziecku. Wraz z nimi współpracują psycholodzy, pedagodzy, logopedzi oraz rehabilitanci. W województwie katowickim tylko jeden Ośrodek Rehabilitacyjno-Wychowawczy (ul. Ułańska 5a w Katowicach) ma prawie całkowicie wyposażoną salę rehabilitacyjną do SI.



Większość ośrodków specjalistycznych województwa dysponuje odpowiednim sprzętem rehabilitacyjnym, umożliwiającym wykorzystywanie tylko elementów terapii SI w rehabilitacji dzieci. Spowodowane jest to brakiem środków finansowych, odpowiednio dużych sal w których można zainstalować specjalistyczny sprzęt, a także niewielką liczbę terapeutów mających odpowiednie kwalifikacje pozwalające pracować tą metodą. Ze względu na zabawowy charakter terapii elementy metody SI chętnie są wykorzystywane przez terapeutów i rodziców w pracy z dziećmi.

napisane przez: Małgorzata Kantyka




do góry


Hydroterapia.

Woda działa na nasz organizm w trojaki sposób; fizykochemiczny, mechaniczny oraz termiczny. Działanie fizykochemiczne polega na wymianie jonowej pomiędzy skórą a wodą i pozytywnych zmianach, jakie pod ich wpływem zachodzą w skórze, a za jej pośrednictwem w całym naszym organizmie. Woda działa mechanicznie poprzez ciśnienie i wypór. Ruchy, które trudno wykonać "na sucho" - w wodzie są o wiele łatwiejsze do wykonania. Aż trudno uwierzyć, ile leczniczych zabiegów można przygotować wykorzystując wodę.
Masaż wodny zmniejsza zastój krwi w żyłach, poprawia krążenie obwodowe przez co zmniejsza obrzęki. Zmniejsza również napięcie mięśni, usprawnia koordynację mięśni i nerwów. Polecany w chorobach układu krążenia (w zwężającym zapaleniu tętnic, sinicy kończyn, po zapaleniu żył, po odmrożeniach i operacyjnym usuwaniu żylaków), chorobach reumatycznych, urazach (stawów, wiązadeł, torebek, kości), przeciążeniach itp.
Łagodzi dolegliwości w chorobach układu kostno-stawowego, przewlekłych zapaleniach, skręceniach, zwichnięciach stawów, złamaniach kości, w wadach postawy. Wskazany jest w chorobach układu mięśniowego (zaniki, przeciążenia, zwiotczenia, niedowłady). Skutecznie odchudza, świetnie działa na cellulitis. Pomaga w nerwobólach i uszkodzeniach nerwów obwodowych.
Podczas zabiegu do wody dostaje się porcja ozonu, który poprawia ukrwienie tkanek i działa leczniczo.

do góry

Sala doświadczania świata.

Sala Doświadczania Świata jest elementem wieloprofilowej, kompleksowej metody usprawniania dzieci i młodzieży, znanej za granicą, pod nazwą Snoezelen. Sala ta to specjalnie wyodrębnione pomieszczenie wyposażone w różnorodne urządzenia stymulujące rozwój zmysłów, takie jak np., emiter zapachów, kolumna wodna, czy kurtyna światłowodów, które w zależności od potrzeb dostarczają dzieciom różnego rodzaju bodźców. Sala Doświadczania Świata stwarza warunki do pracy z pacjentami o różnym stopniu niepełnosprawności, między innymi z dziećmi z porażeniem mózgowym, niewidomymi, czy autystycznymi. Terapia prowadzona w Salach pod okiem doświadczonych terapeutów, pozwala na znalezienie nowej drogi docierania do tych, którym głęboka niepełnosprawność umysłowa, czy zaburzenia psychiki nie pozwalają na nawiązywanie prawidłowej komunikacji z otoczeniem. Metoda ta pomaga dzieciom odbierać, uporządkować i przeżywać świat.

do góry


Hipoterapia stanowi jedną z metod rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a swoją specyfikację zawdzięcza koniowi biorącemu udział w terapii. To właśnie obecność konia - "współterapeuty" - sprawia, że jest to wyjątkowa i niepowtarzalna metoda terapeutyczna dająca zupełnie nowe i niespotykane w innych terapiach możliwości. Jest ona jednak ściśle powiązana z innymi metodami rehabilitacyjnymi i terapeutycznymi i w pełni korzysta z ich dorobku.



Hipoterapia
działanie mające na celu przywracanie zdrowia i usprawnianie przy pomocy konia i jazdy konnej, osób:

po przebytych chorobach zostawiających trwałe ślady w sprawności fizycznej i w życiu psychicznym,

upośledzonych umysłowo,

z deficytami rozwojowymi,

z uszkodzeniami analizatorów (wzrok, słuch),

niedostosowanych społecznie.

Celem terapii z koniem i terapii jazdą konną jest przywrócenie tym osobom sprawności fizycznej i psychicznej w możliwym do osiągnięcia zakresie. Hipoterapia stanowi jeden z elementów rehabilitacji leczniczej i jako taka jest prowadzona przez specjalistę, na zlecenie lekarza.


Dzięki hipoterapii następuje :

zmniejszenie zaburzeń równowagi i poprawa reakcji obronnych,

zwiększenie możliwości lokomocyjnych i zapewnienie kontaktu ze zwierzęciem i przyrodą,

stymulacja rozwoju psychoruchowego dziecka, w tym:

poprawa koordynacji wzrokowo ruchowej, orientacji przestrzennej oraz rozeznania w schemacie własnego ciała,

zwiększenie możliwości koncentracji uwagi i utrzymania zorganizowanej aktywności,

zwiększenie motywacji do wykonywania ćwiczeń,

rozwijanie samodzielności,

zwiększenie poczucia własnej wartości,

relaksacja i osłabienie reakcji nerwicowych.


do góry




Wózek Maclaren.
Używamy go do pokonywania krótkich tras.
do góry
Wózek Comfort.
W tym wózku jeździmy na zajęcia .Duży wygodny i zdrzemnąć się można.
do góry
Pionizator.
Jak sama nazwa wskazuje w tym Karola stoi.Z tygodnia na tydzień wydłużamy czas pionizacji.
Karola bardzo lubi stać ,zawsze to można popatrzeć na niektórych członków rodziny z góry.
do góry
Urządzenia do hydromasażu.
Niestety jeszcze nie posiadamy ,ale mam nadzieję ,że wkrótce się to zmieni.
do góry
Fotelik stabilizujący dla dzieci o wzroście do 150 cm - DINO.
W foteliku Karolina spędza sporo czasu.
do góry
Łuski.
Zrobione są z masy .Zakładamy je Karoli na noc.
do góry
Obuwie ortopedyczne stabilizujące z usztywnieniem gorsetowym.
Te butki stabilizujące są zaopatrzone w usztywnienie gorsetowe oraz pełną wkładkę profilowaną, ponad to ich zaletą jest szeroki otwór na palce stopy oraz wystarczająco dużo miejsca, by umieścić w nich pełną wkładkę profilowaną , bądź wkładkę dostosowaną do indywidualnych potrzeb.
do góry
Kompres rozgrzewający.
Używamy go przed ćwiczeniami.
do góry
Materac pneumatyczny, zmiennociśnieniowy, bąbelkowy, pompa z regulacją ciśnienia.
Materac okazał się nieoceniony po zabiegu korygującym stopy.
do góry
Poduszka przeciwodleżynowa.
Fotelik nie jest najbardziej wygodny czytaj jest twardy.Więc żeby pupa nie drętwiała Karolka siedzi na takiej podusi.
do góry






























wwwDZIECI - darmowa usługa Strony Dzieci Sprawnych Inaczej

Strona Dzieci